Wat is H-testing voor USB-sticks nu eigenlijk?

Ik ben op een wijnproeverij. Zo’n soort waar eigenlijk niemand echt iets proeft. Iedereen houdt een glas vast, knikt beleefd en probeert eruit te zien alsof hij daar thuishoort.

Ik bots tegen een techmagnaat aan. Grote CEO-uitstraling. Kent markten, waarderingen en bestuurskamers — maar geen flashcontrollers.

Ergens tussen de Pinot Noir en wat iemand per se “heel exclusief” noemt, zegt hij:

“We hadden ooit een probleem met nep-USB-sticks. Iemand noemde H-testing. Wat is dat precies?”

Hier lopen de meeste uitleggen mis. Mensen verkopen het óf als een soort beveiligingscertificering, óf doen het af als niets meer dan een snelle format.

Waarom meerstaps DoD-wisprocedures, ondanks hun brede bekendheid, niet toepasbaar zijn op flashgeheugen

Lange tijd betekende veilig wissen één ding: de gegevens overschrijven. Daarna nog eens overschrijven. En misschien nog een keer, voor de zekerheid. Deze aanpak werkte, was meetbaar en sloot goed aan bij richtlijnen van het Amerikaanse ministerie van Defensie uit het einde van de jaren negentig.

Dat was toen waar. Nu niet meer. Laten we stoppen met doen alsof dat nog steeds zo is.

Als je nog steeds denkt dat “MLC vereist is voor betrouwbaarheid”, gebruik je een handboek uit 2015 in een opslagwereld van 2026.

Als je al lang met flashopslag werkt, herinner je je waarschijnlijk nog dat het kiezen van NAND aanvoelde als een morele beslissing. SLC was “het goede spul”, MLC het verantwoorde compromis en TLC iets dat je vermeed, tenzij de prijs belangrijker was dan slaap. Lange tijd was die manier van denken logisch.

Maar dit is de realiteit in 2026: het debat MLC vs TLC is grotendeels historisch. Niet omdat MLC van de ene op de andere dag is verdwenen, en niet omdat duurzaamheid geen rol meer speelt, maar omdat de manier waarop flashopslag vandaag wordt ontworpen fundamenteel heeft veranderd wat er echt toe doet.

Dit artikel doet niet alsof MLC en TLC identiek zijn. Dat zijn ze niet. Het doel is uit te leggen waarom de “vereiste” om MLC boven TLC te kiezen niet langer geldt zoals vroeger, en waarom TLC nu de geaccepteerde, bewezen norm is in omgevingen voor massaopslag — inclusief enkele van de meest veeleisende systemen ter wereld.

De Shop Vac USB-stick die verschijnt en het werk gewoon doet

Laten we eerlijk zijn: niemand wordt enthousiast van wéér zo’n zwart rechthoekje met een USB-connector. Maar een miniatuur industriële stofzuiger die toevallig ook je bestanden opslaat? Die wordt opgepakt. Die wordt rondgetoond. Die verdient een plek op het bureau in plaats van te verdwijnen in de la met vergeten gadgets. Dit ontwerp fluistert niet om aandacht – het komt binnenrollen als een klein geel apparaat met een duidelijke taak.

CompactFlash is de “Original Gangster” van draagbare opslag en legde in stilte het fundament voor de verwisselbare media van vandaag

Schuif een kruk aan, neem een slok van wat er in je glas zit, en laten we het hebben over een stuk technologie dat veel te weinig waardering krijgt. Iedereen denkt dat de USB-stick de held van draagbare opslag is. Dat kleine plastic staafje aan je sleutelbos. Degene die je al twaalf keer bent kwijtgeraakt. Maar het echte oorsprongsverhaal? Dat gaat verder terug. Voordat USB cool was. Voordat laptops dun waren. Voordat camera’s video opnamen. De echte OG van moderne draagbare opslag was CompactFlash.

CompactFlash verscheen in 1994, wat niet zo oud klinkt totdat je je herinnert hoe de techwereld er toen uitzag. Inbelmodems. Beige torens. Laptops die aanvoelden als fitnessapparaten. Opslag bestond uit floppy’s, Zip-drives en draaiende harde schijven. Flashgeheugen bestond al, maar was exotisch. Duur. Vooral gebruikt in embedded systemen en industriële apparatuur. En toen bracht SanDisk CompactFlash uit en veranderde stilletjes de hele koers van verwisselbare opslag.

---

De stille realiteit van juridische bestandsuitwisseling

Als onderdeel van moderne onderzoeken en discovery-praktijken vragen, ontvangen en verspreiden advocatenkantoren routinematig elektronisch opgeslagen informatie (ESI). Deze gegevens kunnen binnenkomen via een FOIA-verzoek, de verstrekking van medische dossiers, dossiers van eerdere advocaten, een subpoena duces tecum, discovery op grond van Rule 34 of rechtstreeks van een cliënt. Hoewel cloudplatforms algemene bedrijfsprocessen domineren, blijven fysieke media diep verankerd in de juridische praktijk.

Soms worden je gegevens niet “verwijderd” — je verliest gewoon de deur waarmee je ze kon bereiken.

Stel je voor dat je jarenlang een postbus hebt gehuurd. Belangrijke post komt daar terecht. Contracten. Ontvangstbewijzen. Documenten die je niet elke dag nodig hebt, maar waar je volledig op vertrouwt wanneer het erop aankomt. Je betaalt de kosten. Je volgt de regels. Alles werkt zoals verwacht.

En dan stopt op een dag de post. Niet omdat er niets is verstuurd — maar omdat het postkantoor stilletjes is gesloten. Geen bericht. Geen doorzending. Geen uitleg. De postbus bestaat ergens nog steeds, maar je hebt geen manier meer om erbij te komen. Je weet niet of je post is teruggestuurd, vernietigd of onaangeroerd in een afgesloten ruimte ligt.

In een wereld waarin alles kan worden aangepast, draagt één koerier het laatste apparaat dat weigert te veranderen.

Wanneer één USB-stick als twee verschijnt: wat er echt gebeurt

Het verschil begrijpen tussen bestandsverificatie en apparaatverificatie

Als je lang genoeg met USB-duplicatie hebt gewerkt, heb je waarschijnlijk tegenstrijdige adviezen gehoord over MD5, SHA, schijfhandtekeningen en “bit-voor-bit”-verificatie. Sommige uitleg klinkt te academisch. Andere klinkt als marketing. En een deel is gewoon onjuist.

Het probleem is meestal niet dat de tools verwarrend zijn. Het is dat het doel zelden vooraf duidelijk wordt gemaakt. De ene persoon wil zekerheid dat een videobestand correct is gekopieerd. Een andere heeft een opstartbare USB nodig die zich op honderden systemen hetzelfde gedraagt. Weer iemand anders houdt zich bezig met audits, traceerbaarheid of reproduceerbare productie.

Dit artikel richt zich op wat in de praktijk telt: wat er verandert tussen USB-sticks, wanneer verificatie zinvol is en waarom de methode van verificatie vaak belangrijker is dan het algoritme.

Verificatie op bestandsniveau

Voor de meeste mensen betekent verificatie simpelweg dat ze zekerheid willen dat bestanden intact zijn aangekomen. Of je nu een video naar een klant stuurt, software distribueert naar klanten of projectgegevens archiveert, de vraag is eenvoudig: is er tijdens het kopiëren iets veranderd?