Het verschil tussen firmware-identiteit en software-simulatie

Op een gegeven moment komt bijna iedereen die met USB-media werkt dezelfde vraag tegen: Kan ik een USB-stick laten lijken op een CD-ROM station?

Die vraag ontstaat meestal wanneer iemand iets automatisch wil laten starten, een installer wil laten draaien, of werkt in een omgeving waar USB-gebruik streng is beperkt. Veel mensen denken dan dat het een Windows-instelling is, een speciaal bestandje of een verborgen truc ergens in Apparaatbeheer.

Maar hier zit het misverstand: dit is geen besturingssysteem-truc. Geen file-truc. En ook geen vinkje dat je ergens aanzet.

Het is een perifere identiteit die in het USB-apparaat zelf wordt vastgelegd.

Al jaren horen we dat harde schijven falen, dat tape periodiek moet worden vernieuwd en dat flashgeheugen langzaam zijn lading verliest. En dan verschijnt er ineens een kop die beweert dat wetenschappers een glazen opslagmedium hebben ontwikkeld dat data 10.000 jaar kan bewaren. Dat klinkt dramatisch. Het klinkt ook als marketing. Dus in plaats van alleen de kop te herhalen, kijken we naar de echte vragen die ertoe doen — dezelfde vragen die tijdens ons gesprek naar voren kwamen. Want als deze technologie echt is, dan zijn de implicaties technisch, economisch én filosofisch tegelijk.

Wat is H-testing voor USB-sticks nu eigenlijk?

Ik ben op een wijnproeverij. Zo’n soort waar eigenlijk niemand echt iets proeft. Iedereen houdt een glas vast, knikt beleefd en probeert eruit te zien alsof hij daar thuishoort.

Ik bots tegen een techmagnaat aan. Grote CEO-uitstraling. Kent markten, waarderingen en bestuurskamers — maar geen flashcontrollers.

Ergens tussen de Pinot Noir en wat iemand per se “heel exclusief” noemt, zegt hij:

“We hadden ooit een probleem met nep-USB-sticks. Iemand noemde H-testing. Wat is dat precies?”

Hier lopen de meeste uitleggen mis. Mensen verkopen het óf als een soort beveiligingscertificering, óf doen het af als niets meer dan een snelle format.

Waarom meerstaps DoD-wisprocedures, ondanks hun brede bekendheid, niet toepasbaar zijn op flashgeheugen

Lange tijd betekende veilig wissen één ding: de gegevens overschrijven. Daarna nog eens overschrijven. En misschien nog een keer, voor de zekerheid. Deze aanpak werkte, was meetbaar en sloot goed aan bij richtlijnen van het Amerikaanse ministerie van Defensie uit het einde van de jaren negentig.

Dat was toen waar. Nu niet meer. Laten we stoppen met doen alsof dat nog steeds zo is.

Als je nog steeds denkt dat “MLC vereist is voor betrouwbaarheid”, gebruik je een handboek uit 2015 in een opslagwereld van 2026.

Als je al lang met flashopslag werkt, herinner je je waarschijnlijk nog dat het kiezen van NAND aanvoelde als een morele beslissing. SLC was “het goede spul”, MLC het verantwoorde compromis en TLC iets dat je vermeed, tenzij de prijs belangrijker was dan slaap. Lange tijd was die manier van denken logisch.

Maar dit is de realiteit in 2026: het debat MLC vs TLC is grotendeels historisch. Niet omdat MLC van de ene op de andere dag is verdwenen, en niet omdat duurzaamheid geen rol meer speelt, maar omdat de manier waarop flashopslag vandaag wordt ontworpen fundamenteel heeft veranderd wat er echt toe doet.

Dit artikel doet niet alsof MLC en TLC identiek zijn. Dat zijn ze niet. Het doel is uit te leggen waarom de “vereiste” om MLC boven TLC te kiezen niet langer geldt zoals vroeger, en waarom TLC nu de geaccepteerde, bewezen norm is in omgevingen voor massaopslag — inclusief enkele van de meest veeleisende systemen ter wereld.

Micron heeft zojuist de eerste PCIe 6.0-SSD gelanceerd — de Micron 9650 — met continue leessnelheden tot 28 GB per seconde en schrijfsnelheden boven 14 GB per seconde. Dat is geen kleine stap vooruit. Dat is een architectonische verschuiving.

Op papier verdubbelt PCIe 6.0 de doorvoer van PCIe 5.0. Willekeurige leesacties bereiken meerdere miljoenen IOPS. Voor AI-datacenters die GPU’s voeden met enorme trainingsdatasets is dit geen marketingzin. Het betekent minder wachttijd, lagere latency en een betere benutting van extreem dure hardware.

Hoe een AI-server er echt uitziet wanneer je de behuizing opent

Er is momenteel veel rumoer over AI die “te veel geheugen” gebruikt. De prijzen stijgen. De beschikbaarheid is beperkt. Iedereen zegt dat de vraag explodeert. Dat heb je waarschijnlijk al gelezen.

Maar het meeste wat hierover wordt geschreven, slaat het belangrijkste deel over: hoe een AI-computer er fysiek uitziet en waarom hij überhaupt zo veel geheugen nodig heeft. Niet in abstracte grafieken of marktvoorspellingen, maar in termen die je je kunt voorstellen. Zodra je begrijpt wat één enkel AI-systeem daadwerkelijk verbruikt, klinkt de rest van het verhaal niet meer dramatisch, maar onvermijdelijk.

Onlangs legde ik dit uit op een plek die niets met datacenters te maken heeft. Ik was op de school van mijn kind tijdens een “ouderdag”, stond in een klaslokaal, en een paar leerlingen begonnen vragen te stellen over AI. Geen chatbotvragen. Echte vragen. Hoe ziet de computer eruit? Waar gaan de gegevens naartoe? Waarom heeft iedereen het steeds over “geheugen”, alsof dat het hele verhaal is?

---

De stille realiteit van juridische bestandsuitwisseling

Als onderdeel van moderne onderzoeken en discovery-praktijken vragen, ontvangen en verspreiden advocatenkantoren routinematig elektronisch opgeslagen informatie (ESI). Deze gegevens kunnen binnenkomen via een FOIA-verzoek, de verstrekking van medische dossiers, dossiers van eerdere advocaten, een subpoena duces tecum, discovery op grond van Rule 34 of rechtstreeks van een cliënt. Hoewel cloudplatforms algemene bedrijfsprocessen domineren, blijven fysieke media diep verankerd in de juridische praktijk.

Soms worden je gegevens niet “verwijderd” — je verliest gewoon de deur waarmee je ze kon bereiken.

Stel je voor dat je jarenlang een postbus hebt gehuurd. Belangrijke post komt daar terecht. Contracten. Ontvangstbewijzen. Documenten die je niet elke dag nodig hebt, maar waar je volledig op vertrouwt wanneer het erop aankomt. Je betaalt de kosten. Je volgt de regels. Alles werkt zoals verwacht.

En dan stopt op een dag de post. Niet omdat er niets is verstuurd — maar omdat het postkantoor stilletjes is gesloten. Geen bericht. Geen doorzending. Geen uitleg. De postbus bestaat ergens nog steeds, maar je hebt geen manier meer om erbij te komen. Je weet niet of je post is teruggestuurd, vernietigd of onaangeroerd in een afgesloten ruimte ligt.

In een wereld waarin alles kan worden aangepast, draagt één koerier het laatste apparaat dat weigert te veranderen.