Een praktische blik op batterijduur, vermogensafgifte en waarom opladen via USB de vergelijking verandert.

AA- en AAA-batterijen voorzien ongemerkt een verrassend groot deel van het moderne leven van stroom. Van tv-afstandsbedieningen en zaklampen tot draadloze toetsenborden, speelgoed en testapparatuur: deze kleine cellen zitten achter talloze dagelijkse toepassingen. Decennialang waren wegwerp-alkalinebatterijen de standaardkeuze. Je kocht een pak, gebruikte ze tot ze leeg waren, gooide ze in een lade of bij het afval en kocht weer nieuwe.

Die gewoonte was logisch toen oplaadbare batterijen onhandig, traag en onbetrouwbaar waren. Maar dat tijdperk is voorbij. De huidige oplaadbare AA- en AAA-batterijen — vooral die welke direct via USB worden opgeladen — hebben fundamenteel veranderd hoe praktisch herbruikbare energie kan zijn.

Om te begrijpen waarom, is het handig de discussie op te splitsen in twee delen: het verschil tussen de formaten AA en AAA, en het verschil tussen wegwerp- en oplaadbare chemie.

AA- en AAA-batterijen behoren tot dezelfde basisklasse qua spanning, maar zijn niet gelijk. AA-batterijen zijn fysiek groter en kunnen daardoor meer energie opslaan. Een typische AA-wegwerpbatterij heeft ongeveer twee tot drie keer zoveel capaciteit als een AAA-batterij. In de praktijk betekent dit dat een AA-batterij in hetzelfde type apparaat meestal veel langer meegaat dan een AAA-batterij.

Spanning vertelt echter maar een deel van het verhaal. Wegwerp-alkalinebatterijen beginnen rond de 1,5 volt, maar hun spanning daalt geleidelijk tijdens het ontladen. Oplaadbare NiMH-batterijen zijn beoordeeld op ongeveer 1,2 volt, wat op papier slechter klinkt maar zich in de praktijk heel anders gedraagt. Oplaadbare batterijen leveren gedurende het grootste deel van hun ontlaadcyclus een stabielere spanning, terwijl alkalinebatterijen langzaam wegzakken.

Dit verschil is belangrijk omdat veel moderne apparaten meer waarde hechten aan spanningsstabiliteit dan aan piekspanning. Een oplaadbare batterij kan volgens de cijfers “zwakker” lijken, maar in apparaten met een gemiddeld tot hoog verbruik levert zij vaak meer bruikbare energie voordat het apparaat uitschakelt.

Elk jaar rond deze tijd kijken we terug op wat onze aandacht trok, wat ons verraste en wat ongemerkt onze manier van denken over USB, opslag en de manier waarop data door ons leven beweegt heeft veranderd.

Dus in plaats van een traditionele feestdagenpost lieten we ons inspireren door een bekende melodie en stonden we stil bij twaalf ideeën die opvielen in onze recente artikelen — de verhalen, lessen en eigenaardigheden die dit jaar interessant maakten.

Dit is onze kijk op De 12 dagen van Kerstmis, in GetUSB-stijl.

Op de eerste dag van Kerstmis

Één herinnering dat niet alle flashgeheugen gelijk is.
Prestatiecijfers zien er goed uit op papier — betrouwbaarheid verdien je in de loop van de tijd.

Op de tweede dag van Kerstmis

Twee heel verschillende betekenissen van “snel”.
Piek­snelheid is eenvoudig. Aanhoudende prestaties onder echte belasting niet.

Op de derde dag van Kerstmis

Drie manieren waarop USB ons nog steeds verrast.
Van onverwachte vormfactoren tot creatieve toepassingen — deze interface blijft zich ontwikkelen.

Op de vierde dag van Kerstmis

Vier redenen waarom fysieke media nog steeds belangrijk zijn.
Offline opslag, gecontroleerde distributie, voorspelbaar gedrag en een lange levensduur.

Op de vijfde dag van Kerstmis

Vijf faalpunten waar niemand over praat.
Controllers, NAND-kwaliteit, firmware, stroomuitval en menselijk gedrag.

Op de zesde dag van Kerstmis

Zes apparaten die doen alsof ze iets anders zijn.
USB-gadgets die de grens vervagen tussen opslag, beveiliging en nieuwigheid.

Op de zevende dag van Kerstmis

Zeven lessen geleerd van kapotte USB-sticks.
De meeste verhalen over dataverlies beginnen klein — en eindigen hetzelfde.

Op de achtste dag van Kerstmis

Acht manieren waarop USB opduikt waar je het niet verwacht.
Auto’s, medische apparaten, camera’s, kiosken, speelgoed, gereedschap en plaatsen die je nooit zou raden.

Op de negende dag van Kerstmis

Negen mythes over kopieerbeveiliging.
Beveiliging is geen vinkje — het is een ontwerpkeuze.

Op de tiende dag van Kerstmis

Tien jaar lang zien hoe cd’s stilletjes verdwijnen.
En hoe USB het overneemt — niet luid, maar effectief.

Op de elfde dag van Kerstmis

Elf voorbeelden van USB dat precies doet wat het beloofde.
Eenvoudig, universeel en decennia later nog steeds relevant.

Op de twaalfde dag van Kerstmis

Twaalf maanden vol verhalen die het delen waard zijn.
Van slimme ideeën tot waarschuwende voorbeelden — allemaal onderdeel van hetzelfde ecosysteem.

Een laatste noot

Dank u voor het lezen, opslaan, delen en af en toe bevragen van wat wij publiceren. GetUSB.info bestaat omdat mensen nog steeds geven om hoe technologie zich écht gedraagt — niet alleen om hoe het wordt verkocht.

Bent u nieuw hier of bladert u tijdens de feestdagen gewoon weer eens rond, dan kunt u altijd beginnen op de homepage en van daaruit verder gaan:

https://nl.getusb.info/

Van ons allemaal,
Vrolijk kerstfeest en fijne feestdagen.
Tot volgend jaar — dezelfde poort, dezelfde nieuwsgierigheid.

Versleuteling beschermt de toegang tot gegevens, maar garandeert niet dat de data niet is gewijzigd

Wanneer mensen praten over USB-beveiliging, komt versleuteling meestal als eerste ter sprake. En terecht. Als een USB-stick verloren raakt of wordt gestolen, voorkomt versleuteling dat onbevoegden de gegevens kunnen lezen.

Maar versleuteling beantwoordt slechts één vraag: Kan iemand de inhoud lezen als hij de USB-stick in handen krijgt?

Ze beantwoordt niet een andere vraag die vaak net zo belangrijk is: Kan de inhoud van de USB-stick überhaupt worden gewijzigd?

Dat onderscheid wordt vaak over het hoofd gezien, terwijl het in veel omgevingen juist doorslaggevend is.

Versleuteling beschermt data. Alleen-lezen beschermt vertrouwen.

Een beschrijfbare USB-stick is van nature veranderlijk. Bestanden kunnen worden aangepast, toegevoegd, vervangen of verwijderd. Dat geldt zowel voor versleutelde als niet-versleutelde data. Zodra een stick is ontgrendeld, gaat het systeem ervan uit dat wijzigingen zijn toegestaan.

Alleen-lezen-media veranderen dit model volledig. In plaats van te bepalen wie gegevens mag aanpassen, wordt aanpassen simpelweg onmogelijk gemaakt. Het apparaat wordt een referentie, geen werkruimte.

Dat verschil wordt duidelijk wanneer je kijkt naar hoe USB-sticks in de praktijk worden gebruikt.

Vijf Redenen Waarom USB-Sticks Nog Een Dozijn Jaar Blijven Bestaan — en Waarom Flash Drives Nog Steeds Belangrijk Zijn in een Cloud-First Wereld

Reden #1. Universele Compatibiliteit Verdwijnt Niet

Als je al zo lang met USB werkt als wij bij GetUSB.info—sinds 2004, toen klaptelefoons nog de wereld regeerden en “cloud” gewoon het weer betekende—begin je een patroon te zien: elke paar jaar kondigt iemand vol vertrouwen de dood van de USB-flashdrive aan. En toch duikt de bescheiden USB-stick steeds weer op precies waar hij nodig is, zoals een oude betrouwbare vissersboot of die ene schroevendraaier die je nooit kunt vinden totdat je hem echt nodig hebt. De eerste reden is simpel: universele compatibiliteit verdwijnt niet. USB-poorten blijven de ene aansluiting die fabrikanten niet kunnen schrappen zonder boze telefoontjes te krijgen van mensen die nog steeds alles aansluiten—van camera’s tot auto-infotainmentsystemen tot vergaderruimtedisplays. Zolang hardware blijft vertrouwen op USB-A en USB-C—en geloof ons, dat blijft zo—blijven flash drives automatisch relevant.

Reden #2. Air-Gapped Beveiliging is Nog Steeds Beter dan de Cloud

De tweede reden is de grote waar niemand over wil praten: air-gapped beveiliging verslaat nog steeds elke “moderne” oplossing. Cloudopslag is misschien handig, maar het is ook een enorm doelwit met een knipperend neonsignaal dat zegt: “hack mij alsjeblieft.” Een schrijfbeveiligde USB-stick — ja, dezelfde soort die wordt gebruikt in klinieken, laboratoria, veldteams, militaire apparatuur en overal waar de inzet hoog is — blijft de simpelste manier om te garanderen dat niets wordt toegevoegd, verwijderd of gemanipuleerd. Wanneer HIPAA-medewerkers en compliance-officers hun sticks vasthouden alsof het kostbare relikwieën zijn, overdrijven ze niet. Ze zijn gewoon verstandig.

Reden #3.

Wat begint als een “gratis opslagsysteem” verandert in een ramp in slow motion zodra USB-flash wordt blootgesteld aan NAS-werkbelasting

Iederéén heeft die ene la. Je weet precies welke. Een technologisch kerkhof vol met vijf verschillende opladers van telefoons die al lang zijn uitgestorven, een willekeurig SIM-tool dat zeker niet bij jouw telefoon hoort en een handvol oude USB-sticks waarvan je zweert dat je ze ooit nog nodig hebt. En dan, op een dag, komt de ingeving: je besluit dat die oude USB 3.0-pareltjes voor grootheid zijn bestemd. “Ik bouw een NAS met deze dingen!” roep je trots. “Een gigantische opslagarray, gratis! Milieuvriendelijk! Efficiënt! Ik verdien hier een prijs voor.”

Maar — en ik zeg dit met liefde — wat je in werkelijkheid bouwt is een digitaal rampgebied vermomd als budgetproject. Want USB-sticks en NAS-werkbelasting gaan samen ongeveer net zo goed als mayonaise en warme chocolademelk.

Een praktische, printbare checklist die je helpt bepalen of het draaien van je eigen wachtwoordbeheerder past bij je gewoonten — en niet bij je optimisme.

Wachtwoordbeheerders zijn geëvolueerd van “handig om te hebben” naar “je zou er eigenlijk echt één moeten gebruiken”. De meesten van ons beheren tientallen (of honderden) accounts voor werk, bankzaken, online winkelen, nutsvoorzieningen en persoonlijke accounts. Het probleem is niet dat mensen zich niets aantrekken van beveiliging. Het probleem is dat mensen slecht zijn in het grootschalig beheren van unieke, sterke wachtwoorden. We hergebruiken wachtwoorden. We kiezen wachtwoorden die makkelijk te onthouden lijken. En af en toe trappen we in een overtuigende phishingpagina. Een wachtwoordbeheerder is een van de weinige tools die de kansen echt in jouw voordeel verschuift: hij genereert sterke wachtwoorden, slaat ze veilig op en vult ze betrouwbaar in, zodat je niet op je geheugen hoeft te vertrouwen.

De huidige frustratie is dat veel wachtwoordbeheerders hun nuttigste functies achter een betaalmuur plaatsen. Zelfs goede, gerespecteerde opties doen dat. Bitwarden wordt vaak gezien als de koning van de open-source wachtwoordbeheerders, en die lof is terecht: het kernproduct is uitstekend en de prijsstelling is eerlijk. Maar “eerlijk” is niet hetzelfde als “gratis”. Een veelvoorkomend voorbeeld zijn geïntegreerde authenticator-functies (tijdgebaseerde eenmalige wachtwoorden, of TOTP) die alleen in een betaald abonnement beschikbaar zijn. Dat leidt tot een zeer verleidelijk idee: als de software open source is, kun je dan niet alles zelf draaien en het beste van twee werelden krijgen?

Daar komt de self-hosting-trend om de hoek kijken. De belofte is simpel: in plaats van je versleutelde wachtwoordkluis te synchroniseren met de infrastructuur van een bedrijf, draai je je eigen privéserver en synchroniseren je apparaten daarmee. Je behoudt de vertrouwde apps en browserextensies, maar de “cloud” is je eigen hardware. Sommige mensen doen dit op een kleine computer die altijd aan staat, zoals een Raspberry Pi, vaak met Docker om de wachtwoordserver schoon en herhaalbaar te draaien. De aantrekkingskracht is reëel: minder afhankelijkheid van derden, meer controle en soms lagere terugkerende kosten.

Wat vaak onderbelicht blijft, is wat je daadwerkelijk inruilt. Gehoste wachtwoordbeheerders rekenen je niet alleen voor een vinkje bij een functie. Je betaalt voor operatie: uptime, updates, back-ups, monitoring, redundantie en een vangnet wanneer er iets misgaat. Self-hosting is in de kern geen besparingstruc. Het is een beslissing om je eigen kleine IT-afdeling te worden voor een van de belangrijkste systemen in je leven. Voor de juiste persoon kan dat perfect passen; voor iedereen anders kan het stilletjes uitlopen op een ramp.

Als je GetUSB al langer volgt, ken je het overkoepelende thema: controle en eigenaarschap. We schrijven al jaren over beveiligingshardware, authenticatie-ideeën en de “lock-down”-mentaliteit. Zo raken oudere artikelen beveiligings- en controleconcepten in verschillende vormen aan — zoals vergrendelingsstrategieën (Crack Down on Your Lock Down) en authenticatietokens (Network Multi-User Security via USB Token) . Een wachtwoordbeheerder is andere technologie, maar dezelfde vraag blijft terugkomen: wil je kritisch vertrouwen uitbesteden aan een aanbieder, of het onder je eigen dak houden?

Wat “self-hosting” van een wachtwoordbeheerder echt betekent

Een moderne wachtwoordbeheerder bestaat in feite uit twee onderdelen: de client-apps (browserextensie, mobiele app, desktopapp) en de backenddienst die je versleutelde kluis opslaat en synchroniseert. In een gehost model draait de aanbieder de backend voor je. In een self-hosted model doe je dat zelf. De client-apps doen nog steeds het zware werk: ze versleutelen de kluis lokaal en ontsleutelen die ook lokaal. De server slaat voornamelijk versleutelde gegevens op en coördineert de synchronisatie tussen apparaten.

USB vs Ethernet: snelheid is eenvoudig — betrouwbaarheid is de echte discussie

Elke vergelijking tussen USB en Ethernet begint meestal op dezelfde manier. Iemand haalt een grafiek tevoorschijn. Iemand omcirkelt een getal. Iemand roept een winnaar uit.

En in de meeste gevallen wint USB die eerste ronde.

Moderne USB is snel — soms verrassend snel. Met een korte kabel van goede kwaliteit en één enkel apparaat aan de andere kant kan USB data verplaatsen met snelheden die traditionele Ethernet-verbindingen jarenlang moeilijk konden halen. Dat is reëel, en dat verdient erkenning vanaf het begin.

Maar snelheid is het makkelijke deel van de discussie.

Snelheid meet je wanneer alles nieuw, schoon, kort en meewerkend is. Betrouwbaarheid ontdek je maanden later — nadat kabels zijn gebogen, poorten zijn versleten en gebruikers met het systeem zijn omgegaan op manieren die geen enkele specificatie ooit had voorzien.

Daar houdt het USB-vs-Ethernet-verhaal op een benchmarkdiscussie te zijn en begint het over de realiteit te gaan.

Waar USB voor is ontworpen — en wat we het vandaag laten doen

USB is oorspronkelijk ontworpen als een randapparaatbus. Eén host. Eén apparaat. Korte afstanden. Strakke timing. Voorspelbare stroomvoorziening. Alles aan de architectuur gaat uit van nabijheid en controle.

Zolang USB binnen die aannames blijft, presteert het uitstekend.

Het probleem is dat moderne USB ver buiten zijn oorspronkelijke taakomschrijving is gegroeid.

Tegenwoordig wordt van één enkele USB-kabel verwacht dat hij hogesnelheidsdata overdraagt, zinvolle stroom levert, spanning en stroom onderhandelt, zichzelf identificeert, soms capaciteiten authenticeert — en dat alles via een connector die klein genoeg is voor een telefoon. In het geval van USB-C kan de kabel zelf zelfs actieve elektronica bevatten.

Dat is geen fout — het is een evolutie. Maar het is ook een stresstest.

Het protocol is sneller gegroeid dan de fysieke laag die het ondersteunt, en dat verschil zie je niet in laboratoriumtests, maar in supporttickets.

Oké, stel je dit eens voor.

Ik zit in een luchthavenlounge die ruikt naar tapijtreiniger en gebroken dromen, en bestel een drankje dat technisch gezien een biertje is, maar geprijsd alsof het een hypotheekbetaling betreft. Ik heb nog niet eens mijn eerste slok genomen wanneer ik die gast twee stoelen verderop hoor, die zich vooroverbuigt alsof hij op het punt staat geheime informatie te onthullen.

“Steek je telefoon daar niet in,” fluistert hij. “Ze stelen je gegevens.”

Ik verslik me bijna in mijn drankje.

Deze hele paniek rond USB-opladen op luchthavens heeft inmiddels het niveau van een stadslegende bereikt. Het staat in hetzelfde rijtje als scheermesjes in Halloween-snoep en het idee dat luchtvaartmaatschappijen hun geld verdienen met bagagekosten in plaats van met je ziel. En ja, de waarschuwingsborden zijn nu overal — “Vermijd openbare USB-poorten”, “Gebruik je eigen oplader”, “Juice jacking is echt”. Klinkt eng. Klinkt officieel. Klinkt… grotendeels onjuist.

Hier komt het punt. In negenennegentig procent van de gevallen is het aansluiten van je telefoon op een USB-poort op de luchthaven ongeveer net zo gevaarlijk als hun wifi gebruiken om het weer te checken. Die laadstations draaien niet stiekem een kwaadaardig hacker-besturingssysteem dat wacht om je foto’s de cloud in te zuigen. De meeste zijn alleen stroom. Geen data. Geen handshake. Geen fratsen. De datalijnen — de beruchte D+ en D–draden — zijn afgeknipt, kortgesloten of simpelweg nooit aangesloten. Ze bestaan puur om elektronen in je batterij te duwen, en niets meer.

Geen datalijnen betekent geen datatransfer. Punt. Je kunt niet stelen wat er elektrisch niet is. Dat is geen mening, dat is natuurkunde.

Zou er theoretisch ergens op aarde een malafide laadstation kunnen zijn dat volledige USB-data blootstelt en iets slims probeert? Zeker. Er zijn theoretisch ook haaien in zwembaden. Dat betekent niet dat je elke keer in paniek moet raken als je een bommetje maakt. Moderne telefoons zijn niet dom. Als er iets verdachts gebeurt — als een poort zich daadwerkelijk als een computer presenteert — zal je telefoon meteen die zeer onsubtiele vraag stellen: “Deze computer vertrouwen?” Dat is je rode vlag. Dat is de uitsmijter die je op de schouder tikt en zegt: “Hé maat, weet je dit zeker?”

Als je niet op ja tikt, gebeurt er niets. Einde verhaal.

De echte boosdoener in deze hele saga is niet de USB-poort in de muur van de luchthaven. Het is de mysterieuze USB-kabel. De gratis kabel.

Waarom sommige USB-C-adapters trager zijn, zelfs als ze eruitzien als USB 3.x — en hoe verborgen ontwerptrucs leiden tot USB-2.0-terugval

De korte uitleg: deze adapters kunnen gegevensoverdracht vertragen, maar niet altijd. De adapter op de foto is een USB-A-naar-USB-C-adapter, waarbij de blauwe inzet aan de USB-A-zijde wijst op USB 3.x-ondersteuning. Of deze de snelheid beperkt, hangt van meerdere factoren af. De eerste factor is de specificatie van de adapter zelf. Als de adapter ontworpen is voor USB 3.0 of USB 3.1 Gen 1 met 5 Gbit/s, of USB 3.1 Gen 2 met 10 Gbit/s, zal hij de prestaties niet beperken zolang alle apparatuur in de keten dezelfde snelheid ondersteunt. Veel goedkope adapters zijn echter intern slechts USB 2.0 met 480 Mbit/s, ook al zien ze er van buiten uit als USB-C-adapters — en die vertragen overdracht aanzienlijk.

De tweede factor is de prestatie van het apparaat waarin de adapter wordt aangesloten. Veel smartphones, laptops en tablets — vooral budgetmodellen — ondersteunen via USB-C alleen USB-2.0-snelheden. In dat geval blijft de verbinding traag, hoe goed de adapter ook is. De derde factor is de snelheidsspecificatie van de aangesloten USB-stick of opslagdrive. Ondersteunt deze slechts USB 2.0, dan blijft alles traag — ongeacht de adapter.

Waarom je geen kopieerbeveiligde video kunt afspelen op een Smart TV — De koffer-met-slot-analogie om het glashelder uit te leggen

Laten we beginnen met koffers. Niet de saaie koffer die we meenemen op zakenreis met sokken en tandpasta, maar digitale koffers. Wanneer je een beveiligde USB-stick koopt die films, trainingsvideo’s of audiobestanden beschermt, dan krijg je eigenlijk een op slot gedraaide koffer vol inhoud. Het hele doel van het slot is om te voorkomen dat anderen pakken wat erin zit en het overal kunnen kopiëren. Beveiliging is het werk. Bescherming is het werk. Zonder twijfel is niet het werk: zomaar op elke TV of autoradio functioneren.

Hier is het idee dat de meeste mensen missen: een afgesloten koffer opent zichzelf niet magisch. Hij pakt zichzelf niet uit. En hij verandert zeker niet in een klein butler-mannetje dat op de Play-knop voor jouw serie drukt. Iemand moet de sleutel hebben, de koffer openen, de inhoud eruit halen en afspelen. In de technologie-wereld is die “iemand” een computer — een Windows-pc of een Mac.

Een Smart TV heeft geen handen. Hij heeft geen beveiligingssoftware om de sleutel te kunnen gebruiken. Hij kan de koffer niet uitpakken. Hij kan het MP4- of MP3-bestand niet oppakken. En zelfs al zou de Smart TV het bestand kunnen laten zweven, dan nog heeft hij niet de mogelijkheid om een beveiligd bestand af te spelen. Smart TV’s kunnen herkennen dat er een USB-stick is aangesloten — dat is makkelijk. Maar ze kunnen niet het werk doen van veilige decryptie of gecontroleerde weergave.