Mara Vale — Sommige gegevens zouden nooit mogen veranderen (Cyberpunk Noir)

In een wereld waarin alles kan worden aangepast, draagt één koerier het laatste apparaat dat weigert te veranderen.

Het laatste schrijfbeveiligde apparaat

Tegen de tijd dat de regen had geleerd te liegen, wist iedereen dat de wereld kapot was.

Gezichten konden worden aangepast. Dossiers herschreven. DNA opnieuw gesequencet met een abonnement en een vrijwaringsverklaring die niemand las.

Je kon een veroordeling wissen, een bevoegdheid invoegen, een misdaad degraderen tot een typefout.

Geschiedenis werd niet langer verwijderd.

Ze werd gecorrigeerd.

Ze noemden het vooruitgang.

Ik noemde het mijn baanzekerheid.

Ik was een koerier. Niet het romantische soort.

Geen fietstrucs. Geen achtervolgingen over daken, tenzij ik een fout maakte.

Ik vervoerde dingen die niet thuishoorden op netwerken.

Fysieke dingen.

Oude ideeën in nieuwe omhulsels.

Die nacht paste het pakket in mijn handpalm.

Een USB-flashdrive. Mat zwart. Geen logo.

Geen serienummer dat iemand zonder microscoop kon lezen.

Saai genoeg om genegeerd te worden.

Gevaarlijk genoeg om me te laten doden.

Ze vertelden me dat het de laatste was.

Het laatste apparaat waarop niet geschreven kon worden.

Niet door software.

Niet door firmware.

Niet met geweld.

Je kon het aansluiten.

Je kon het lezen.

Je kon het kopiëren.

Maar je kon het niet veranderen.

Geen enkel bit.

Iedereen liegt in deze stad.

De regen liegt.

De lichten liegen.

Mensen liegen omdat het hun is aangeleerd.

De eerste keer dat iemand probeerde ermee te knoeien, zag ik een systeem dat meer waard was dan mijn appartement in zichzelf instorten.

Alsof het tegen een muur was gelopen die niet had mogen bestaan.

De drive vocht niet terug.

Hij bewoog gewoon niet.

Ze gooiden alles erop.

Kernel-hooks. Microcode-aanpassingen. Spanningspieken.

Door AI aangestuurde mutatie-engines die een genoom in minder dan een minuut konden herschrijven.

Het resultaat was altijd hetzelfde.

Foutlogs.

Gecorrumpeerde sandboxes.

Auditors die zachtjes voor zich uit vloekten.

De gegevens bleven schoon.

Toen begonnen de aanbiedingen.

Criminele syndicates wilden het gebruiken om grootboeken vast te zetten.

Overheden wilden het begraven in bunkers.

Bedrijven wilden het kraken.

Repliceren.

“Onveranderlijkheid” verkopen als een premiumlaag.

Iedereen wilde controle.

Niemand wilde grenzen.

Ik wilde niets.

Ik droeg het alleen maar.

De drive bevatte gegevens die elke zuivering hadden overleefd.

Originele rechtbanktranscripten.

Medische gegevens van vóórdat algoritmen leerden hoe ze onwelgevallige uitkomsten moesten “afvlakken”.

Verkiezingsuitslagen die niet langer overeenkwamen met het officiële verhaal.

Waarheid was zwaar.

Niet in omvang.

In gevolgen.

Elk overdrachtspunt voelde heter aan dan het vorige.

Drones bleven te lang hangen.

Deuren sloten een seconde te laat.

Ik sliep in korte periodes, met de drive vastgetapet aan mijn ribben.

Paranoia was goedkoper dan spijt.

Op een nacht vroeg een fixer me waarom ik het niet gewoon verkocht.

“Iedereen heeft een prijs,” zei hij.

“Niet iedereen heeft daarna nog een baan,” zei ik.

Het ding met schrijfbeveiliging is simpel.

Het maakt niet uit wie je bent.

Het onderhandelt niet.

Dit kan niet worden veranderd.

Mensen noemden het gevaarlijk.

Ze zeiden dat onveranderlijke gegevens een wapen waren.

Ze hadden gelijk.

Veranderlijke gegevens waren al misbruikt.

Stilletjes.

Voortdurend.

Met betere PR.

De echte schurk was geen malware.

Het was revisionisme.

Een schone interface.

Vriendelijke bewoordingen.

Feiten aangepast totdat niemand zich het oorspronkelijke debat nog herinnerde.

Tegen het einde begreep ik waarom ze een koerier hadden gekozen.

Ik was niet bijzonder.

Ik had geen bevoegdheden.

Ik begreep één ding.

Als alles kan worden aangepast, betekent niets nog iets.

En als iets niet kan worden aangepast, wordt het een grens.

De laatste overdracht was bij zonsopgang.

De regen hield even op met liegen.

Zonder de glans zag de stad er ouder uit.

Ik gaf de drive aan iemand die niet glimlachte.

Die me niet bedankte.

Die niets beloofde.

Zo wist ik dat het juist was.

Terwijl ik wegliep, trilde mijn communicatiesysteem met updates.

Nieuwe beleidsregels.

Nieuwe correcties.

Nieuwe versies van gisteren.

Ergens achter me las een machine van een apparaat dat nooit zou veranderen.

En voor het eerst in lange tijd voelde dat als macht.