USB CD-ROM Emulatie Uitgelegd: Firmware vs Software Methoden

Het verschil tussen firmware-identiteit en software-simulatie

Op een gegeven moment komt bijna iedereen die met USB-media werkt dezelfde vraag tegen: Kan ik een USB-stick laten lijken op een CD-ROM station?

Die vraag ontstaat meestal wanneer iemand iets automatisch wil laten starten, een installer wil laten draaien, of werkt in een omgeving waar USB-gebruik streng is beperkt. Veel mensen denken dan dat het een Windows-instelling is, een speciaal bestandje of een verborgen truc ergens in Apparaatbeheer.

Maar hier zit het misverstand: dit is geen besturingssysteem-truc. Geen file-truc. En ook geen vinkje dat je ergens aanzet.

Het is een perifere identiteit die in het USB-apparaat zelf wordt vastgelegd.

Wanneer je een USB-stick aansluit, “beslist” het besturingssysteem niet wat het apparaat is. Het apparaat vertelt dat zelf. Of het zich presenteert als verwisselbare opslag, vaste schijf of optisch station wordt bepaald door de firmware in de USB-controller.

Die classificatie gebeurt tijdens USB-enumeratie — nog vóórdat Windows het bestandssysteem leest. Tegen de tijd dat het OS de schijf mount en bestanden scant, is de apparaatklasse al bepaald op basis van wat de hardware heeft gerapporteerd.

Dus wanneer iemand vraagt: “Bestaat er een bestand dat Windows laat denken dat het een CD-ROM is?”, dan is het eerlijke antwoord: nee. Het type apparaat is geen eigenschap van het bestandssysteem, maar een hardwarematige descriptor.

Om USB CD-ROM emulatie goed te begrijpen, moet je het verschil zien tussen software-simulatie en firmware-gedefinieerde apparaatidentiteit.

Waarom een CD-ROM zich anders gedraagt in Windows

In Windows XP konden USB-sticks opdrachten uitvoeren via een autorun.inf-bestand. Handig voor portable software — maar ook ideaal voor malware.

Na grote beveiligingsproblemen (denk aan de Conficker-periode) heeft Microsoft dat aangepast. Vanaf Windows Vista en Windows 7 werd autorun voor USB-opslag sterk beperkt of volledig uitgeschakeld.

Optische schijven werden echter anders behandeld.

En dat is logisch. Een CD is van nature alleen-lezen. Vanuit beveiligingsperspectief kan een CD zichzelf niet aanpassen na plaatsing. Dat maakt het veel minder interessant als malware-drager.

Windows past beleid toe op basis van de apparaatklasse die tijdens enumeratie wordt gerapporteerd. Meldt een apparaat zich als mass storage, dan geldt één set regels. Meldt het zich als optisch station, dan geldt een andere.

Windows kiest geen favorieten — het volgt simpelweg de regels op basis van de perifere identiteit.

Wat bepaalt hoe een USB-apparaat zichzelf identificeert?

Hier zit de technische kern van het verhaal.

Elke USB-stick is een periferie met een controller. In die controller zit firmware. Die firmware bepaalt de identiteit van het apparaat via USB class descriptors en gerelateerde rapportagevelden. Dat zijn kleine datapakketjes die tijdens de enumeratie aan de host vertellen wat voor type apparaat is aangesloten.

De firmware definieert onder andere: USB device- en interface-descriptors, class codes, subclass- en protocolwaarden, Vendor ID (VID), Product ID (PID), SCSI inquiry-velden en de configuratie van Logical Unit Numbers (LUN’s).

Wanneer je een USB-stick aansluit, start de host meteen met USB-enumeratie. Het apparaat meldt zijn descriptors en het besturingssysteem wijst op basis daarvan een apparaatklasse toe — nog voordat het bestandssysteem wordt gelezen.

Rapporteert de controller Mass Storage Class (MSC), dan wordt hij gemount als standaard USB-opslag. Rapporteert hij Optical Drive Class (CD-ROM), dan ziet het OS hem als een CD/DVD-station. Rapporteert hij Fixed Disk Class, dan verschijnt hij als lokale schijf.

Dit wordt niet bepaald door bestanden of mappen. Dit zit in de firmware van de USB-controller.

Een praktisch voorbeeld hiervan is een USB-stick die vooraf is geconfigureerd om zich als CD-ROM te enumereren , waarbij de controller op hardware-niveau een optisch profiel presenteert en ISO 9660-bestanden accepteert.

Tegen de tijd dat Windows kijkt naar een bestand zoals autorun.inf, is de apparaatklasse al vastgelegd.

Apparaatclassificatie gebeurt dus op hardware-niveau: firmware bepaalt de identiteit, het besturingssysteem accepteert die.

Firmware / Controller-level CD-ROM emulatie (de echte methode)

Echte CD-ROM emulatie gebeurt in de USB-controller zelf. In plaats van optisch gedrag via software te simuleren, wordt de firmware zo ingesteld dat het apparaat zich tijdens enumeratie als optisch station presenteert.

Wanneer dit correct is geconfigureerd, gedraagt het apparaat zich vanaf het moment van aansluiten als optische media. Windows en macOS herkennen het als CD/DVD-station. In sommige gevallen ziet zelfs BIOS of UEFI het als optisch medium voordat het besturingssysteem start.

Bij geavanceerdere implementaties kan de controller meerdere logische units presenteren. Eén deel verschijnt als alleen-lezen optische media, terwijl een ander deel normale beschrijfbare opslag is. Heb je je ooit afgevraagd waarom een USB-stick soms als twee schijven verschijnt? Dat leggen we hier uit: Waarom verschijnt je USB-stick als twee schijven – LUN’s vs partities uitgelegd .

Dit is de enige methode die echt verandert hoe het besturingssysteem het apparaat categoriseert.

De realiteit van nu

In 2026 draait USB CD-ROM emulatie niet om het omzeilen van Windows-beperkingen. Het draait om apparaatidentiteit.

Software simuleert een CD-structuur. Firmware herdefinieert de perifere identiteit.

Alleen configuratie op firmware-niveau verandert wat het besturingssysteem fundamenteel denkt dat het apparaat is.

Als je dat eenmaal begrijpt, verschuift de vraag van “Kan ik Windows foppen?” naar “Hoe definieert een USB-apparaat zichzelf op hardware-niveau?”