Wat is H-testing voor USB-sticks? Zijn H2 en H5 hetzelfde?

Wat is H-testing voor USB-sticks nu eigenlijk?

Ik ben op een wijnproeverij. Zo’n soort waar eigenlijk niemand echt iets proeft. Iedereen houdt een glas vast, knikt beleefd en probeert eruit te zien alsof hij daar thuishoort.

Ik bots tegen een techmagnaat aan. Grote CEO-uitstraling. Kent markten, waarderingen en bestuurskamers — maar geen flashcontrollers.

Ergens tussen de Pinot Noir en wat iemand per se “heel exclusief” noemt, zegt hij:

“We hadden ooit een probleem met nep-USB-sticks. Iemand noemde H-testing. Wat is dat precies?”

Hier lopen de meeste uitleggen mis. Mensen verkopen het óf als een soort beveiligingscertificering, óf doen het af als niets meer dan een snelle format.

Dus neem ik een slok en zeg:

“Oké… stel je voor dat je een wijnkelder koopt die beweert plaats te hebben voor 1.000 flessen.”

Nu heb ik zijn aandacht.

Waarom H-testing überhaupt bestaat

Een nep-wijnkelder stort niet in wanneer je fles nummer 501 erin zet. Hij begint gewoon stilletjes flessen op elkaar te stapelen en hoopt dat je het niet merkt.

Precies zo gedragen vervalste USB-sticks zich.

Ze liegen over de capaciteit.

Een stick beweert 128 GB te hebben. Fysiek bevat hij misschien maar 16 GB echte NAND-flash. De controller meldt het grotere getal aan het besturingssysteem, bestanden worden zonder problemen gekopieerd en alles lijkt normaal — totdat je over de echte limiet heen gaat.

Na dat punt overschrijven nieuwe gegevens oude gegevens geruisloos. Geen waarschuwingen. Geen fouten. Alleen later corrupte bestanden.

H-testing is ontwikkeld om dit gedrag bloot te leggen.

Wat H-testing daadwerkelijk doet

Een H-test voert een volledige logische schrijf- en verificatiecyclus uit.

Eerst schrijft hij bekende datapatronen totdat de stick volledig gevuld is — niet “bijna vol”, maar 100% van de gerapporteerde capaciteit.

Daarna leest hij alle gegevens terug en controleert of elke byte overeenkomt met wat er is geschreven.

Als iets niet klopt, heb je iets belangrijks geleerd over die stick — en dat is zelden goed nieuws.

Dat is het. Dat is de test.

Over de namen (waar de verwarring begint)

De echte tool heet H2testw.

De “H” staat niet voor een hiërarchie. De “2” staat niet voor een niveau. Het maakt geen deel uit van een reeks of schaal.

Veel later — vooral via marktplaatsvermeldingen, fabrieks-QC-documenten en slecht vertaalde handleidingen — dook de term “H5-test” op.

Hier komt het belangrijke deel:

Er bestaat geen H5-tool. Er is geen H1, H3 of H4. Er is geen progressie.

“H5” is informele jargon en betekent vrijwel altijd: “we hebben een H2-achtige volledige capaciteitstest uitgevoerd”.

De vergelijking die er echt toe doet

Kenmerk	H2testw	“H5-test”
Officiële tool	Ja	Nee
Capaciteitsverificatie	Ja	Ja
Detectie van nep-USB-sticks	Ja	Ja
Veilig wissen	Nee	Nee
Beveiligingstests	Nee	Nee
Fysiek wissen van NAND	Nee	Nee
Sanering volgens compliance-normen	Nee	Nee

“Maar het vult de stick — is dat geen wissen?”

Ja, een H-test overschrijft de volledige logische adresruimte van de USB-stick.

Nee, dat betekent niet dat al het fysieke flashgeheugen wordt gewist.

Flashcontrollers gebruiken wear leveling, blok-remapping en reservegebieden (over-provisioning). Oude gegevens kunnen achterblijven in fysieke NAND-blokken die niet langer gekoppeld zijn aan een logisch adres dat het besturingssysteem kan zien — een gedrag dat uitgebreider wordt uitgelegd in Longevity of USB Flash and Wear Leveling.

Vanuit het perspectief van de computer lijkt de stick schoon. Vanuit forensisch of compliance-oogpunt bestaat die garantie niet.

Dit is ook de reden waarom integriteitstests en controles van de mediastatus (zoals het identificeren van onleesbare of falende blokken) volledig andere problemen zijn, zoals besproken in How to Check for Bad Sectors on a USB Flash Drive.

De wijn-glas-conclusie

Ik rond de uitleg af en de CEO knikt. Hij hoeft geen wear-leveling-algoritmen of NAND-remappingtabellen te begrijpen.

Dus geef ik hem de versie die blijft hangen:

“H-testing is alsof je elke plank in de kelder vult en controleert of elke fles nog steeds degene is die je erin hebt gezet. Het bewijst dat de kelder echt is. Het maakt het gebouw niet brandveilig.”

Dat is het deel dat de meeste mensen missen.

De uiteindelijke waarheid, zonder wijn

H-testing (H2testw) verifieert eerlijkheid en betrouwbaarheid — niet veiligheid. Er is geen H-schaal. Er zijn geen niveaus. En als iemand “H5” zegt, bedoelt hij bijna altijd: “we hebben H2 uitgevoerd”.

---

Hoe dit artikel tot stand kwam: Dit artikel is geschreven met AI-ondersteunde research en structuur, en daarna beoordeeld, bewerkt en technisch gevalideerd door een GetUSB-editor. Eventuele afbeeldingen in toekomstige updates zijn illustratief en niet bedoeld als forensisch of diagnostisch bewijs.